Geboorteverhaal van Damon – Trotser dan trots

Geboorte in het Beatrixziekenhuis in Gorinchem.

Het is eind april wanneer ik kennis maak met Roos en Remco. Een jong stel, die samen hun eerste kindje verwacht. Wanneer ik langskom voor een kennismakingsgesprek blijkt al heel snel dat Roos zich tot in de puntjes heeft ingelezen over alles rondom de bevalling, en wat ze precies wil. En daar hoort ook een fotograaf bij. Remco laat het allemaal maar rustig over zich heen komen, steunt Roos in wat ze wil, en waar ze zich het fijnste bij voelt. Een man naar een ieders hart bij een bevalling.
Roos weet wat haar opties en mogelijkheden zijn, en wil het liefste een thuisbevalling, in een bad in haar eigen woonkamer en omgeving. Zoveel mogelijk “hands off” zoals dat genoemd wordt. Een bevalling waarbij er wordt uitgegaan van het instinct van de vrouw, en waar zo weinig mogelijk storende factoren bij komen kijken als controles en onnodig veel mensen in de kamer. Maar wel met haar eigen verloskundige erbij als medische ondersteuning
Het is dan ook een hele eer dat ze mij erbij willen uitnodigen.

Roos is uitgerekend op 4 oktober, en brengt de warmste zomer in eeuwen, hoogzwanger door. De weken gaan langzaam aan voorbij, 38, 39, en ook de 40 weken worden aangetikt. En nog steeds geen teken van een naderende bevalling. Omdat Roos zoveel mogelijk de natuur zijn eigen beloop wil laten gaan, wil ze, zolang het medisch verantwoord is, een inleiding zolang mogelijk uitstellen. En zolang mogelijk proberen om thuis te kunnen bevallen. Gelukkig staat haar verloskundige volledig achter haar plannen.

Omdat de dagen inmiddels weken lijken te duren voor de aanstaande papa en mama, wordt er op 9 oktober een poging gedaan tot strippen. Helaas is er op dat moment nog maar een kleine 1cm ontsluiting, en is strippen eigenlijk bijna niet mogelijk. Toch wel een kleine tegenslag…

En dan op 10 oktober in de avond, lijkt er eindelijk iets te gaan gebeuren. Ik krijg een appje van Roos dat het de hele dag al een beetje aan het rommelen is, maar dat ze niet zo goed weet of dit voorweeën zijn, of al het echte werk. Maar het kan nu eenmaal echt niet meer lang duren met 41 weken. En de kans is heel groot dat dit het begin is.
Wanneer het rommelt bij 1 van mijn geboorteklanten slaap ik weinig, tot bijna niet. En ik ben dan ook nog wakker wanneer Roos me om 2 uur in de nacht een app stuurt. Remco is vrachtwagenchauffeur, en die heeft ze naar huis gebeld. Want de weeën worden sterker, en regelmatiger. En de bevalling lijkt dan eindelijk echt begonnen te zijn!
Het bevalbad wordt alvast opgezet, er worden nog snel wat hazenslaapjes gedaan, en om 4 uur besluit Roos toch maar de verloskundige te bellen. Die komt langs, maar helaas nog steeds maar 1cm ontsluiting. Ze krijgt een slaappilletje, om even rust te pakken, en om zo de ontsluiting iets sneller te laten vorderen. Maar helaas doet deze pil weinig. En krijg ik om 11 uur in de ochtend bericht dat Roos eigenlijk niet geslapen heeft die nacht. En dat ook de weeën weer zijn afgezwakt toen het licht begon te worden buiten.
Het blijft de rest van de dag stil, en persoonlijk vind ik dat nooit zo een goed teken. Ik besluit even na te vragen hoe en wat, maar Roos weet het zelf ook allemaal niet meer.

Het is 9 uur in de avond wanneer ik een bericht krijg van Remco, ze zijn inmiddels in het ziekenhuis, en al de plannen die Roos zo zorgvuldig gemaakt heeft, zijn overboord. Ondanks veel en heftige weeën was er na een volgende controle nog steeds maar 1cm ontsluiting. Er wordt overlegd wat de volgende stappen zijn, want geen slaap, en al ruim 24 uur weeën wordt niemand beter van.
Het plan is gemaakt, Roos krijgt een ruggenprik. Voor mij is dat een teken om te gaan, want een ruggenprik kan het hele proces veranderen en versnellen, en ik heb toch wel een uur nodig om in het ziekenhuis te komen.

Het is 12 uur wanneer ik het ziekenhuis binnen stap. Roos heeft inmiddels de ruggenprik gehad, en heeft 3cm ontsluiting. Hoewel er vordering in de ontsluiting is, is dit nog niet genoeg, en wordt besloten om de vliezen te breken om het proces sneller te laten vorderen. En bij het breken van de vliezen wordt ineens duidelijk waarom de ontsluiting zolang op zich liet wachten. De kleine heeft in het vruchtwater gepoept. Dit is niet perse gelijk schadelijk, Maar wel op langere termijn, en een reden om mama en baby goed te monitoren. Voor beiden is het ook wel een opluchting om te weten dat ze niet voor niets naar het ziekenhuis zijn gegaan.

De uren die volgen worden gevuld met kleine slaapjes, controles om de 2 uur, heel wat bakjes thee met honing, koffie, en wat kletsen met elkaar. Het advies van de verpleging is om even wat te slapen voor zolang het nog kan. Zodat een ieder, en in het bijzonder Roos natuurlijk, alle energie kan sparen voor de grote werk wat nog komt. De persfase.
Maar met zoveel in en uitloop in de kamer, continue een hartmonitor op je buik, en alle spanning, komt er voor Roos niets van slapen. En terwijl Remco in alle vermoeidheid wel wat slaap pakt, zien we alle uren op de klok voorbij gaan.
En het is kwart voor 4, wanneer Roos aangeeft dat ze de weeën langzaam weer door de ruggenprik voelt komen, en dat ze wat druk heeft. Zou het dan al zover zijn? En ja hoor, de controle wijst uit dat ze volledige ontsluiting heeft!

Het is nog even wachten tot de verloskundige tijd heeft. En Roos besluit haar eigen verloskundige te bellen. Omdat ze die toch wel heel erg graag bij de geboorte wil hebben.
En 15 minuten later staat de kamer vol met medisch personeel. En is het echt tijd om te gaan persen.
Remco blijft dichtbij zijn vrouw. Hij kijkt stilletjes en met een beetje spanning en verbazing toe wat er allemaal gaande is.
Het duurt even een paar weeën voordat Roos echte, volledige persdrang voelt. Dit vanwege de ruggenprik. En het is bijzonder om te zien dat ze wanneer ze die drang voelt. Ook echt meer kracht kan geven. En ook echt alles op alles kan zetten.

Na anderhalf uur persen zien ze op de monitor dat de kleine man er geen zin meer in heeft. En dat hij nu echt heel graag geboren wil worden. En met een klein beetje medische hulp, en een kleine knip. En Roos die alles geeft wat ze in zich heeft. Wordt om 5:51 hun zoon Damon geboren.

De opluchting is enorm! De tranen rollen over Roos haar wangen, en zelfs bij de altijd nuchtere Remco zie ik toch ook wel een traantje in zijn ooghoek. Een langverwachte zoon. Wat een prachtig gezicht is dit om te zien.
Remco mag de navelstreng doorknippen, en dan kan het genieten eindelijk beginnen. Roos legt kleine Damon aan de borst alsof ze nooit anders gedaan hebben samen. En de kleine man doet het fantastisch. Het eerste uur is echt een gouden uur, vol met knuffels en liefde voor elkaar. Ook alle controles doorloopt de kleine Damon met glans. En met een geboortegewicht van 3228 gr, is hij helemaal goedgekeurd. Ook van zijn poepje in het vruchtwater heeft hij gelukkig geen last.

Om kwart over 7 stapt de beste vriendin van Roos binnen. Ze zou eigenlijk bij de bevalling zijn, maar omdat alles anders liep, is het hier ook niet van gekomen. Maar al snel blijkt, dat ze ook helemaal niet geslapen heeft die nacht vanwege de spanning. Wat een geweldige vriendschap is dat.
De kleine man wordt bewonderd, er wordt geproost met champagne. En een ieder zit koortsachtig van de adrenaline en vermoeidheid voor zich uit te kijken. Want niemand in deze kamer heeft ECHT geslapen in de afgelopen 48 uur.

Roos krijg haar eerste maaltijd, en ondertussen wordt Damon aangekleed door een verpleegkundige. Terwijl ik dit alles vastleg zie ik achter me dat de emoties een ieder wat teveel wordt. Zoveel alles overheersende liefde. Wat een prachtige dag is dit.
Na het aankleden mag Damon heerlijk bij zijn papa knuffelen, en gaat Roos even douchen. Dat is voor mij het moment waarop ik besluit te gaan, en dit gezin van elkaar te laten genieten. Ik stap naar buiten, en voel de fijnste najaarszon branden op mijn gezicht. Even sta ik stil bij hoe wonderlijk deze wereld is, en hoe bevoorrecht ik ben dat ik al deze mooie momenten mag meemaken. De wereld gaat door, maar afgelopen nacht heeft de tijd even stilgestaan daar binnen.

Lieve Roos & Remco. Wat was de geboorte van jullie zoon bijzonder mooi. Anders dan gehoopt voor jullie, maar nog altijd even magisch.
Ontzettend bedankt voor het vertrouwen wat jullie in mij en mijn werk gehad hebben. En dat ik bij zo een bijzonder moment in jullie leven aanwezig mocht zijn.
Lieve Damon, wat ben je in een prachtig gezin geboren. Wat ben je onwijs welkom. Veel geluk in je leven kleine man.

Liefs,
Angela

Ook geïnteresseerd in een geboortereportage van de geboorte van jullie kindje? Neem dan even een kijkje op mijn informatiepagina voor geboortefotografie

Alle foto’s zijn geplaatst met toestemming van de afgebeelde personen.